اینجا بخوان

روزنوشته های یک نوجوان

۲ مطلب با موضوع «انشا» ثبت شده است

اتفاقات واقعی

من نوشتن رو دوست دارم ولی هیچ وقت (در قالب) نوشتن رو درک نکردم. نمیفهمم چرا باید تو نوشتن بند نویسی رو رعایت کنیم؛ نمیفهمم چرا داورا قبل ازین که به زیبایی نوشتنت توجه کنن به ساختارش نمره میدن.به نظر من کسی که واقعا نویسنده باشه نباید خودشو درگیر این جزییات رو اعصاب بکنه.
معلم میاد تو کلاس از طرز نوشتن صحبت میکنه.اخه اصلا کسی میتونه با روش هایی که اداره اموزش پرورش ایران مشخص میکنه بنویسه؟اخه کی میتونه بگه مثلا فلان روش نوشتن درسته یاغلطه؟دانش اموز میاد انشاشو میخونه میگه تکرارتو اشتباه به کار بردی. معلومه دیگه به جای اینکه بگه برین چار تا کتاب بخونین شاید از نوشتن خوشتون بیاد، بتونین جوری بنویسین که چار نفر خوششون بیاد،میاد تعداد ارایه هارو تو یه خط میشمره.اخه لعنتی کی میتونه با این روش های شما نویسنده بشه؟اصن مگه همه باید نویسنده بشن؟
ورمیداری یه انشای خفن چه میدونم مثلا در مورد هوش مصنوعی مینویسی؛ پامیشه میگه خوب نوشتیا ولی میدونی اگه اینو تو مسابقه بنویسی نمیری بالا.به جهنم.صد سال نمیخوام برم بالا.وقتی دانش اموزت میاد بالا  ته ایده ی انشاش اینه که  با توکل بر خدا میشود در هر کاری موفق شد باید ببینی کجای کارتو اشتباه کردی عزیزم.بایدوقتی یکی اینجوری میاد تو وبلاگش به عالم و ادم گیر میده بشینی به این فکر کنی ای کاش به جای اینکه یادشون بدم چجوری تواحساس واژه ها رتبه بیارن بهشون یاد میدادم که انقدر راحت درباره ی کاری که ازش سر در نمیارن نظر ندن:)همین میشه دیگه.
تقریبا یه هفته قبل، مسابقه احساس واژه ها بود.باید چند نفرو رو از هرپایه انتخاب میکردن که روشون کار کنن واسه مرحله اول مسابقه.تقریبا ساعت یک بود. همه استرس داشتن که عکسه چیه و فلان و اینا.(پایه هفتم و هشتم تصویر نویسیه)دوستم که سال قبل باهم تو همین مسابقه رفتیم بالا ، روز قبلش بهم گفته بود که امشب حتما بری تمرین کنی.تو دلم بهش خندیدم.با خودم گفتم اخه مگه نوشتنم تمرین میخواد؟ و واقعا شبش هیچ کاری نکردم.خلاصه همون لحظه که میخواستن عکسو بندازن رو تخته استرس گرفتم.باخودم گفتم بابا من تاحالا هیچ وقت تو نوشتن نموندم چرا این دفعه باید بمونم؟
وقتی عکسو انداختن رو تخته دندونامو به فشار دادم.این همون عکس لعنتی بود که امروز همه درموردش صحبت میکردن.اون عکس از زلزله که خونه هه خراب شده بود ولی بادکنکا از شب قبل هنوز به دیوار اویزون مونده بودن.شروع کردم به نوشتن. اول جزییاتو نوشتم. حالم داشت بهم میخورد.نمیدونم چرا اونجوری شده بودم .بعدشم تو چار پنج خط پیامو نوشتم. از پیامم راضی بودم.از یه جملش خیلی خوشم اومد. رفتم که خود انشا رو شروع کنم، هر چی فکر کردم نتونستم بنویسم. اصلا انگار مغزم قفل شده بود.میتونستم نورونا رو تصور کنم که داشتن سعی میکردن پیامو منتقل کنن اما نمیتونستن.اخرش داشت اشکم درمیومد فقط بیست دقیقه مونده بود ومن هنوز انتخاب نکره بودم که چه سبکی بنویسم.سعی کردم از انشاهای قبلیم کمک بگیرم ولی واقعا هیچی درست و حسابی یادم نیومد.خود کارمو گذاشتم رو میز برگشتم به اون دوستم که یه جورایی رقیبم محسوب میشد یه نگاهی انداختم.داشت تند تند مینوشت.یاد اون عکس از مسابقات شنا افتادم که رقیب مایکل فیلیپس یه لحظه تو دو ثانیه اخر سرشو چرخوند نگاش کرد.بازنده به برنده.این یکی که اومد تو ذهنم تیر خلاصو زد.برگمو جمع کردم پاک نویسا  رو مچاله کردم انداختم تو کیفم.وقتی داشتم وسایلمو جمع میکردم همون رقیبم با تعجب نگاهم کرد.یه لبخند بهش زدم از کلاس اومدم بیرون.حس خیلی بدیه که بیست و چهار نفر همزمان دارن مینویسن بعد تو مثل احمقا داری نگاشون میکنی.
دوییدم طبقه بالا معلم ادبیاتمو پیدا کردم بهش گفتم خانم متاسفم، ولی واقعا نمیتونم بنویسم.یکم نگام کرد بعد گفت فکر میکنی چرا اینجوری شد؟
صحنه خیلی تراژیک شده بود،داشت خندم میگرفت.
بهش گفتم نمیدونم واقعا چرا.همون جزییات و پیامی که نوشته بودم و تحویلش دادم.برگشتم پایین.معاونمون منو دید. اومد گفت: نوشتی؟افرین.ولی بیرون خیلی سرده ها بری تو کلاس بشینی بهتره.بعد همینجوری واستاد نگام کرد.منم برای اینکه خیلی ضایع نباشه رفتم دوباره تو کلاس نشستم .
با خونسردی  به عکس نگاه کردم.سعی کردم بفهمم چرا واقعا اینجوری شد.باخودم گفتم:بابا تقصیر تو نبوده که. تو تحت تاثیر فضای عکس قرار گرفتی.بعدش، بالافاصله از حرفم پشیمون شدم.باخودم فکر کردم که چقدر ما ادما احمقیم که واسه کارامون توجیهایی درست میکنیم که حتی بعضی وقتا خودمونم نمیفهمیم داریم خودمونو سرکار میزاریم.اخه احمق مگه تو حافظ ناظری ای که میخوای هم خودتو هم دیگرانو با این استدلالت سرکار بزاری؟ یکم که بیشتر فکر کردم به این نتیجه رسیدم که چون این چند وقت کتاب  نخوندم اینجوری شد.شایدم هرچیز دیگه ای.
وقتی داشتم برمیگشتم خونه ،به این فکر کردم که احتمالا کرمانشاه،اگه من درموردش ننویسم راضی تره.به انشاهای قبلیم فکر کردم به کلیشه هایی که هزار بار به کار برده بودم.به تصویرایی که درموردشون نوشته بودم.ادمی که کتاب دستشه داره از توی سنگ رد میشه.ادمی که کتاب دستشه داره پرواز میکنه.ادمی که از کتابش داره به جای نردبون استفاده میکنه:)دنیا خیلی پیچیده تر از این حرفاس. با چار تا آرایه نوشتن و احساسی نوشتن و مطرح کردن دغدغه هایی که تاریخ انقضاشون گذشته بدون اینکه راه حلی براش پیدا بشه؛شاید بشه تو دوتا مسابقه رتبه اورد اما اینا چیزایی نیستن که توی دنیای واقعی جایی داشته باشن.اینا مثل فیلم بادیگارد حاتمی کیا ن.شاید در کوتاه مدت قشنگ باشن ولی واقعی نیستن.
الان که فکر میکنم خوشحالترم که نتونستم در موردش بنویسم.این اتفاقات واقعی تر و دردناک تر از اینن که ما با کلیشه بافتن بهشون توهین کنیم.
۱۵ آذر ۹۶ ، ۱۵:۰۹ ۱ نظر
atena aa
سه شنبه, ۹ آبان ۱۳۹۶، ۰۴:۴۸ ب.ظ atena aa
دریا بدون معنا

دریا بدون معنا

امسال متاسفانه گیر یه معلم ادبیات نه چندان خوب افتادیم.نه که بد درس بده ها،ولی موضوع اینه که انشا در اولویتش نیست،و خب معلم ادبیاتی که انشا در اولویتش نباشه اصلا معلم ادبیات نیست:)البته به نظر من.ولی خب یه روز بالاخره بعد چهار هفته از گذشت سال تحصیلی بالاخره اجازه داد که من انشامو بخونم.با روشی که خودش گفته بود:اگر نویسی و موضوعی که خودش پیشنهاد داده بود:دریا

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


بند های بدنه : اگر دریا آبی نبود!

                  اگر دریا خشک میشد!

                  اگر میشد در آب نفس کشید!

موضوع:دریا

اسم انشا:دریا بدون معنا

در دنیا چیز های زیادی وجود دارند که احتمالا هیچ وقت  به آن ها دقت نمیکنیم.هیچ وقت واقعا تاثیرش را نمیفهمیم فقط میخواهیم با ریاضیات یا نهایتش آرایه ها آن ها را معنا کنیم.همیشه از آن ها برای زیبا تر کردن لحظاتمان استفاده کرده ایم ولی هیچ وقت به نبودنشان فکر نکرده ایم به اینکه اگر نبودند اگر اینطوری نبودند چقدر دنیایمان عوض میشدهیچ وقت نفهمیدیم که فقط ما انسان هاییم که به معنا نیاز داریم اطرافمان فقط میخواهد کمی درک شود کمی غنیمت دانسته شود...ساده ترینش دریا.

اگر دریا آبی نبود احتمال تمام قلم ها غلاف میشد.دیگر هیچ شاعری شعر های عاشقانه در توصیف چشم معشوق نمینوشت.چشم قرمز دیگر جذابیتی ندارد و عاشقانه ها معنایی!امامیدانی؟مطمین باش دستمان خالی نخواهد ماند.ما انسان ها ماشین معنا سازی ایم.اگر دریا قرمز بود موضوع انشاهایمان میشد:اگر دریا آبی بود...

به جای اگر دریا خشک میشد،باید بگوییم دریا دارد خشک میشود!تاچند سال دیگر احتمالا به جای عنوان های شاعرانه و عارفانه پیرامون دریا باید بنشینیم از آمار تلفات جنگ بر سر آب آرایه دربیاوریم.

آن روزی که ملت نشستند و تنها افتخار آن دوران  که منتشر شدن پست یکی از عکاسان ایرانی توسط دیکاپریو بود را جشن گرفتند؛هیچ کس واقعا فکر نکرد واقعا چرا آن پست منتشر شد،هیچ کس فکر نکرد واقعا چه بر دریاچه ارومیه میگذرد!هیچ کس به فکر خاکمان نبود که روز به روز لبانش بیشتر ترک میخورد...

اگر میشد در دریا نفس کشید،احتمالا هیچ وقت آمار تلفات غرق شدگی نداشتیم.ولی خب!میدانی؟همه آدم ها باید یک جوری بمیرند.احتمالا مهم ترین تبعاتش این بود که دیگر درباره ی الی ای ساخته نمیشد؛درست است میشود الی را جور دیگری نیز کشت،ولی شما از این تراژیک تر پیدا نمیکنید جوری که دوراهی های اخلاقی اش بقالی سر کوچه را هم تحت تاثیر قرار دهد!


اگر دریا نبود،اگر دریا اینطور نبود،اگر  دریا آبی نبود،اگر ها زیاد است...ایکاش کمی به جای تحت تاثیر قرار دادن دیگران توسط آن ،به خود خود خود آن فکر کنیم.ای کاش بجای معنا کردنش فقط کمی درکش کنیم.بیایید کمی دریاهارا درک کنیم...



۰۹ آبان ۹۶ ، ۱۶:۴۸ ۱ نظر
atena aa